Toen ik onlangs mijn foto-archief opruimde, kwam ik de mappen tegen met daarin de negatieven van de fotoshoots uit 1976 die ik bij Anton Heyboer en zijn vrouwen maakte. Ook het artikel dat ik toen schreef  zat erbij. Het is interessant om met de kennis van vandaag het artikel, dat ik in 1976 schreef, opnieuw te lezen.

Inmiddels is veel meer bekend geworden over deze man, zijn leven en werk.  Zoals de jaren vóór het ‘tijdperk op Den Ilp’ waarover ik het artikel schreef. Toen wist ik niet dat hij al twee kinderen uit eerdere huwelijken had: Marcella en Andries. Hij sprak daar niet over. Zijn zoon Andries leidde een redelijk treurig kunstenaarsbestaan en is op vrij jonge leeftijd, door zelfmoord gestorven. Dat plaatst de woorden die Anton in 1976 sprak in een ander perspectief. Namelijk dat van een man die toch voor een groot deel een rol speelde. Een goed doordachte overigens. Heyboer was een intelligent wezen die een ieder perfect wist te bespelen.

Anton en Maria zijn overleden. Marike woont niet meer op Den Ilp. Alleen Joke en Lotti nog. Dit boek brengt ‘hoe het toen was’ tot leven. Een uniek document van een wereldberoemde graficus.

Digitaal boekwerk
Omvang 62 pagina’s