AI is voor talentloze knoeiers!
“AI is geen kunst!”
Als er iets wordt gepost dat met AI gemaakt is, lees ik deze opmerking regelmatig. Volgens deze denkwijze is AI een gruwel, vooral vernietigend voor het milieu en uitermate geschikt voor talentloze knoeiers. Zoals een collega onlangs opmerkte. Voorts zou AI van échte kunstenaars en artiesten stelen. En dan die verbijsterende opmerking die ik op X las: “AI is intellectuele incest.”
De definitie van kunst
Laten we dit “AI is geen kunst” argument eens nader onderzoeken aan de hand van echte anti-AI opmerkingen die ik hier en daar las. Wanneer ik vijandige opmerkingen lees, reageer ik nooit met vijandigheid, maar probeer in plaats daarvan te laten zien wat we juist gemeen hebben. Veel anti-AI-voorstanders maken terechte opmerkingen over wat kunst is. Ze hebben alleen niet begrepen dat AI hun mogelijkheden met kunst juist behoorlijk uitbreidt. Voor alle duidelijkheid, kunst was voor mij ooit een verheven, ondefinieerbaar begrip. Kunst is bovendien niet in één woord te omschrijven met wat ik onder andere met AI doe, maar het is het woord dat ik het meest lees in de anti-AI reacties. Kunst is volgens velen wanneer je een idee hebt en je voert dat met je eigen handen uit. Met een penseel, een beitel of hamer… Dus niet het idee in een computer invoeren en het in ‘iets’ voor je laten creëren. Ik ben het deels eens: “Kunst is wanneer je een idee hebt en je voert het uit.” Ik zou het woord ‘uitvoeren’ misschien moeten vermijden, omdat het meer klinkt als iets uit handen geven, dan iets daadwerkelijk zélf creëren.
Mijn ervaring met AI is ‘mindblowing’
Ik maak mijn hele leven al creatieve ‘dingen’: foto’s, groots opgezette dia-presentatie shows, tot wel 15 dia-projectoren met muziek en voice-over, films, videoproducties, CD-ROM’s en DVD’s. Nu beleef ik ‘mindblowing’ momenten met mijn AI-creaties.
Mijn onrustige geest genereert constant creatieve ideeën die een uitweg uit mijn hoofd zoeken, anders vervagen en verdwijnen ze.
Die ongebruikte creativiteit drukt ook op me. Wanneer ik mijn creativiteit niet uitoefen, word ik rusteloos. Ik moet gewoon iets creatiefs om handen hebben.
Maar is ‘het idee’ aan een computer geven dan alles wat AI behelst, en meer niet? Zou dan niet hetzelfde kunnen worden gezegd over de fotografie en het (video)filmen? Je richt een camera op een persoon of een landschap, drukt de ontspanknop in en de camera neemt de beelden op. Ooit analoog, nu digitaal. Ik ben er zeker van dat portretschilders zich zo voelden toen de camera’s werden uitgevonden: fotografie is ‘valsspelen en vereist geen enkele vaardigheid’. Knopje indrukken, klaar. Natuurlijk erkennen we dit als complete onzin. En de kunstschilders bleven vrolijk en misschien nog gemotiveerder door schilderen.
Geloven dat AI-kunst niets anders is dan een computer die ideeën uitvoert, waardeert de rol van de mens in het creëren van die kunst op een zeer laatdunkende manier.
Het plaatst ook alle ideeën op een gelijk niveau. De originaliteit of resonantie van een idee doet er in zo’n denkwijze kennelijk niet toe, alleen de methode van uitvoering.
Het maakproces is juist zo leuk!
Kunst gaat vooral ook om het proces en de reis naar een bepaald eindresultaat. In de economie is kunst synoniem geworden met een product dat kan worden verkocht en soms giga veel geld oplevert. In deze consumenten visie moet kunst een eindproduct zijn en het product een monetaire waarde hebben om de waarde ervan te kunnen meten. Te sterk commercieel denken verwart kunst, die bestaande opvattingen uitdaagt en nieuwe perspectieven afdwingt, met wat ‘decor’ genoemd kan worden. Objecten die je aan je muur hangt en die je persoonlijke stijl en visie vertegenwoordigen.
Het meest bevredigende deel van kunst maken is vooral het maakproces. In de AI kan men dit zien als het verloren raken in de vreugde van het maakproces. Iedereen die met een computer prompts heeft ingevoerd, kan getuigen dat AI over het algemeen verbazingwekkende ‘dingen’ gemakkelijk en snel weet te creëren. Maar… specifieke ‘dingen’ ceëeren vereist veel meer kennis, ervaring, tijd en geduld, inspanning en experimenteren!
Aanpassing en verandering
Constante aanpassing en verandering is een creatief proces waarmee de meeste AI-beeldenmakers inmiddels bekend zijn. Je begint met een idee, schrijft een prompt en vervolgens zie je een resultaat op je beeldscherm. Dat resultaat is echter niet altijd wat je wenst, maar soms wordt op het scherm iets intrigerends zichtbaar, iets wat je niet direct had verwacht, maar er wel enthousiast van wordt. En zoek je een manier om het nieuwe, niet verwachte element(en) in je originele idee te verwerken óf onderneem je een nieuwe poging door de prompt te re-genereren? Dan zie je iets wat je echt niet leuk vindt, dus moet je (weer) opnieuw proberen (re-genereren) óf dat specifieke element verwijderen, zonder iets af te doen aan de bestanddelen van de creatie die je juist wel leuk vindt. Bij AI is dat niet altijd eenvoudig vooraf goed te voorspellen of in te schatten. Om over het hallucineren van AI maar te zwijgen. Dan heb je iets moois gecreëerd en slaat AI ineens een compleet andere weg in…
Leren én genieten
Ik heb dagen verloren met experimenteren. Dus werken met een niet specifiek resultaat in gedachten, maar gewoon genietend en lerend van het AI-proces. Ik zou deze tijd nooit als verspild willen bestempelen of de experimenten als mislukkingen. Simpelweg omdat ze niet resulteerden in een bruikbaar eindproduct, maar wel in soms zeer verrassende beeldcreaties. Het proces van het creëren van AI-kunst is complexer, uiterst plezieriger en creatief bevredigender dan de anti-AI denkende mensen geloven.
Kunst ontstaat uit creatieve verbeelding en vooral heel veel vaardigheid.
AI wordt nog te veel gezien als reproductie en samenvoeging. Met mijn AI-werk kan ik inmiddels aantonen dat dit niet het geval is. AI-kunst vereist voldoende creatieve verbeelding, vaardigheid en heel veel hands-on-ervaring. En ja, het is ook samenvoegen, maar niet op de manier waarop de meeste mensen denken.
Van toen naar nu
Ik heb altijd genoten van de analogie fotografie. Foto’s ontwikkelen en afdrukken. De ouderwetse filmmontage, met knippen en plakken. Videomontages waarbij de kwaliteit van de kopie minder werd. Totdat digitaal kwam en de kwaliteit hetzelfde bleef. Wat een opluchting was dat!
Pixels plakken?
AI-modellen assembleren pixels van het ene beeld met een paar pixels van dat andere beeld om iets geheel nieuws te genereren. Wanneer AI-modellen worden getraind, worden ze beelden, video’s en andere gegevens getoond, terwijl hen wordt geïnformeerd welke eigenschappen ze moeten onthouden. AI-modellen kennen dezelfde memes, films, muziek en verhalen die wij kennen, maar ze kopiëren die nadrukkelijk niet: ze herinneren zich deze. AI-kunst is geen samenvoeging van auteursrechtelijk beschermde pixels. Het is menselijke verbeelding en creativiteit, doordrenkt met samengevoegde computerherinneringen. Al die drukte begrijp ik dus niet.
Emoties bij mensen oproepen
Wat ik interessant aan AI vind is ‘het gebruik van woorden om herinneringen in computers op te roepen, gericht op het creëren van visuele beelden die emoties bij mensen oproepen.’ Men ziet te veel obstakels die de acceptatie of implementatie van creatieve AI-oplossingen belemmeren en het vereist een verschuiving in perspectief én een nieuwe manier van denken en begrijpen van de tijd waarin we thans leven: in een wereld waaruit AI niet meer is weg te denken.
John Vijlbrief / Vijlbrief Collectie: 50 jaar Vijlbrief Media Creaties!